Jedna mata, wielu mistrzów. Jak Mirosław Okniński budował BJJ w Warszawie
2 września 2000, Gwardia Warszawa
Sześć klubów z jednej maty
Czarny pas 19 marca 2010
2 września 2000 roku na Gwardii Warszawa odbył się trening brazylijskiego jiu-jitsu, który prowadził niebieski pas, bo wyższych stopni w Polsce prawie nie było. Z tej grupy wyszli ludzie, którzy zbudowali później Copacabanę, Dragon's Den, Unity Team, Piranhę i Academię Gorila. Oto opowieść o tym, jak to się zaczęło.
Talent nie przychodzi na salę z napisem na czole. Trzeba go najpierw
zauważyć, potem sprawdzić, a na końcu zrobić rzecz najtrudniejszą, czyli
nauczyć zawodnika pracować także wtedy, kiedy minie pierwsza fascynacja.
Mirosław Okniński potrafił takich ludzi znajdować.
Jedni zostawali zawodnikami, inni zdobywali czarne pasy, a jeszcze inni
zakładali własne kluby i wychowywali kolejne pokolenia. Nie wszyscy zostali
pod jednym szyldem, ale wielu zaczynało na tej samej macie, na Gwardii
Warszawa.
Gwardia Warszawa. Tu zaczynało się warszawskie BJJ
Najpierw były kasety, nie tutoriale
Dziś zawodnik może obejrzeć dowolną technikę w telefonie, pojechać na
seminarium z mistrzem świata, startować w zawodach prawie w każdy weekend
i wybierać spośród wielu klubów BJJ w Warszawie. W latach dziewięćdziesiątych
wyglądało to zupełnie inaczej, bo nie było polskiej sceny brazylijskiego
jiu-jitsu ani dziesiątek czarnych pasów, a wiedzę zdobywało się z kaset VHS,
zagranicznych wyjazdów i pojedynczych seminariów.
W 1993 roku Mirosław Okniński zobaczył w Niemczech pierwszą galę UFC, na
której Royce Gracie wygrywał z większymi przeciwnikami techniką, jakiej
większość widzów nie rozumiała. Mniejszy człowiek pokonywał tam większego,
i to w prawdziwej walce, a nie w opowieści czy na pokazie.
Okniński zaczął trenować BJJ i pojechał między innymi na seminarium
z brazylijskim trenerem, które w Poznaniu organizował Karol Matuszczak,
jedna z najważniejszych postaci początków polskiego BJJ. Matuszczak rozwijał
sportowe jiu-jitsu, a Oknińskiego interesowało także Vale Tudo, w którym
chciał łączyć parter z zapasami, boksem i kickboxingiem. Zamiast pytać,
który styl wygląda najlepiej, pytał, który działa.
Mirosław Okniński na macie, pierwsze lata brazylijskiego jiu-jitsu
2 września 2000 roku. Pierwszy trening na Gwardii
Jednym z najlepiej udokumentowanych świadectw tamtych czasów jest relacja
Marka Pasierbskiego, opublikowana w 2012 roku w serwisie GrapplerINFO.
Pasierbski podaje dokładną datę, 2 września 2000 roku, kiedy jako
osiemnastolatek przyszedł na trening, na który zaprowadził go brat. Zajęcia
odbyły się na warszawskiej Gwardii, a prowadził je Mirosław Okniński, wtedy
niebieski pas BJJ. Pasierbski wspomina ten dzień jako pierwszy trening
brazylijskiego jiu-jitsu w Warszawie.
Niebieski pas w roli głównego trenera może dziś dziwić, ale wtedy w całej
Polsce prawie nikt nie miał wyższego stopnia. Według Pasierbskiego na
początku jego kariery w kraju było nie więcej niż około dziesięciu niebieskich
pasów i to były najwyższe stopnie, jakie spotykało się na matach. Nikt nie
dostawał gotowego systemu szkoleniowego, więc trzeba było oglądać, próbować,
sparować i poprawiać błędy.
Trener nie czekał na gotowych zawodników
Na Gwardię nie przychodzili przyszli mistrzowie z kompletem umiejętności,
tylko ludzie z judo, zapasów, taekwondo, boksu i innych sportów. Jedni mieli
świetną kondycję, inni byli silni, ktoś miał dobry rzut, ktoś szybko łapał
parter, a jeszcze ktoś na początku przegrywał każdą walkę, ale zawsze chciał
zrobić kolejny sparing. Rolą trenera było zobaczyć, na czym da się budować.
Kiedy patrzy się na zawodników rozwijanych przez Mirosława Oknińskiego, widać
powtarzający się schemat: nie próbował robić z każdego takiej samej kopii.
Judoka miał korzystać z judo, zapaśnik z zapasów, silny zawodnik z siły,
a techniczny z techniki. Braki trzeba było poprawiać, ale bez gubienia
największej broni zawodnika, dlatego najpierw szukało się tego, co ktoś robi
najlepiej, a potem budowało wokół tego resztę.
Pierwsze pokolenie warszawskiego BJJ
Marek Pasierbski. Osiemnaście lat i żadnej taryfy ulgowej
Marek Pasierbski trafił do grupy jako jeden z młodszych i lżejszych
zawodników, a na sali spotykał ludzi większych od siebie i z doświadczeniem
w innych sportach walki. Masą nie mógł wygrywać, więc musiał nauczyć się
techniki. W pierwszym roku trenował trzy razy w tygodniu, a nowe ruchy
powtarzał potem w domu z bratem, aż z czasem zaczął poddawać cięższych
przeciwników.
Przez około pięć lat trenował pod okiem Mirosława Oknińskiego, a później
został jednym z trenerów rozwijającej się Copacabany Warszawa. W 2006
roku zdobył złoty medal Mistrzostw Europy BJJ, rok później wygrał
kategorię elity do 76 kilogramów na Mistrzostwach Polski, a w 2012 roku
otrzymał czarny pas BJJ z rąk Braulia Estimy. Po latach tak mówił
o początkach na Gwardii:
„Czułem, że biorę udział w czymś ważnym”.
Marek Pasierbski i Paweł Mistewicz
Leszek Pawlęga. Od ucznia do trenera kolejnych mistrzów
Razem z Pasierbskim trenował Leszek Pawlęga. Przez kilka lat obaj nie tylko
walczyli, ale też pomagali prowadzić zajęcia w klubie Mirosława Oknińskiego,
a pod koniec 2005 roku przeszli do Copacabany Warszawa. Pawlęga został
jednym z głównych trenerów klubu, czarny pas dostał, podobnie jak
Pasierbski, z rąk Braulia Estimy i sam zaczął przygotowywać kolejnych
zawodników i trenerów.
To ważna część tej historii, bo dobry trener nie wychowuje wyłącznie ludzi,
którzy przez całe życie stoją za nim na wspólnym zdjęciu. Wychowuje takich,
którzy potrafią pójść dalej i wziąć odpowiedzialność za własną matę.
Paweł Mistewicz. Przyszedł na drugi trening i został na lata
Na początku 2001 roku do sekcji przyszedł Paweł Mistewicz. Miał 25 lat
i podobnie jak wielu ludzi z tamtego pokolenia widział wcześniej kasety
z pierwszymi turniejami UFC, na których Royce Gracie przekonał go, że chce
się nauczyć właśnie walki w parterze. Mistewicz wspominał, że w 2001 roku
klub Mirosława Oknińskiego był jedynym klubem BJJ w Warszawie.
Na pierwszym treningu spotkał między innymi Marka Pasierbskiego, Leszka
Pawlęgę i Łukasza Pawłowskiego i został poddany na kilka sposobów, ale nie
zrezygnował i przyszedł znowu. W marcu 2012 roku otrzymał czarny pas BJJ
z rąk Felipe Moty, a później stworzył Unity Team Warszawa. Jego historia
dobrze pokazuje cechę, którą Okniński zawsze cenił u zawodników: nikt nie
musi wszystkiego umieć na pierwszym treningu, ale musi chcieć przyjść na
drugi.
Zbigniew Tyszka. Zawsze jeszcze jeden sparing
W warszawskiej grupie trenował też Zbigniew „Zybi” Tyszka. Paweł Mistewicz
wspominał, że przez kilka lat bardzo dużo razem sparowali, a Tyszka
wyróżniał się pracowitością i nie odpuszczał, bo kiedy inni kończyli, on
chciał zrobić jeszcze jedną walkę.
Później stworzył w Gdyni Piranha Grappling Team, został jednym
z najbardziej rozpoznawalnych polskich trenerów grapplingu oraz mistrzem
Europy i Polski ADCC. Kolejny zawodnik z pierwszego środowiska zaczął
budować własne, tym razem już nie w Warszawie, tylko na drugim końcu Polski.
Krzysztof Łukaszewicz. Od pierwszej grupy do Dragon's Den
Krzysztof Łukaszewicz zaczął trenować brazylijskie jiu-jitsu około 2003 roku
i należał do pokolenia, które rozwijało się w pierwszym warszawskim
środowisku BJJ. W 2010 roku założył Dragon's Den Fight Club, a dwa lata
później otrzymał czarny pas z rąk Braulia Estimy, tego samego dnia co
Pasierbski i Pawlęga. Zdobywał medale mistrzostw świata i Europy
w grapplingu, a w klubie rozwinął też zajęcia BJJ dla dzieci, młodzieży
i dorosłych.
Tak z jednej grupy powstawały kolejne kluby, z zawodników robili się
trenerzy, a z treningów dla kilku zapaleńców wyrastały całe struktury
szkoleniowe. Właśnie tak wygląda wpływ trenera w praktyce.
Marek PasierbskiLeszek PawlęgaPaweł MistewiczZbigniew TyszkaKrzysztof ŁukaszewiczMarcin Polczyk i Paweł Jaworski
Z Gwardii do Brazylii
W czerwcu 2005 roku grupa zawodników poleciała do Rio de Janeiro. Byli
wśród nich między innymi Paweł Mistewicz, Leszek Pawlęga, Marek Pasierbski,
Szymon Pawlęga i Tomasz Rydzewski. Jeszcze kilka lat wcześniej wiedzę o BJJ
zdobywali głównie z kaset i pojedynczych seminariów, a teraz trenowali dwa
razy dziennie w akademii Gracie Barra i spotykali na macie zawodników
światowego poziomu, wśród nich Rogera Gracie, Braulia Estimę, Nino
Schembriego, Pe de Pano, Roberta „Gordo” Correę i Renato „Babalu” Sobrala.
Trening wyglądał prosto: krótka rozgrzewka, jedna lub dwie techniki, walki
zadaniowe i długie sparingi, a następnego dnia wszystko od początku. Wiedza
przywieziona z Brazylii trafiła potem do warszawskich klubów, bo każdy
z uczestników wyjazdu przekazywał ją kolejnym zawodnikom.
Seminarium z Joe Moreirą. Wiedza przyjeżdżała do Polski z zewnątrz, seminarium po seminarium
Trener musi dać zawodnikowi miejsce do sprawdzenia
Samo prowadzenie treningów nie wystarcza, bo zawodnik potrzebuje walk. Musi
poczuć stres, zmęczenie i odpowiedzialność za wynik, i dopiero wtedy trener
widzi, co naprawdę działa. Dlatego Mirosław Okniński nie ograniczał się do
prowadzenia sekcji, tylko organizował też pokazy i pierwsze walki w klatce.
W 2002 roku doprowadził do oficjalnego pojedynku Grzegorza Jakubowskiego
z Temistoklesem Teresiewiczem, który trwał 45 minut i zakończył się remisem.
W 2003 roku ruszył cykl MMA Polska, w którym w ciągu około 18 miesięcy
odbyło się siedem edycji, a walczyli w nich między innymi Antoni
Chmielewski, Michał Materla i Maciej Kawulski. Później powstała Amatorska
Liga MMA, której pierwsze dwie edycje zorganizował klub Mirosława Oknińskiego
na Gwardii Warszawa. Wszystko to było częścią pracy trenerskiej, bo skoro
w kraju nie było miejsca, w którym zawodnicy mogliby się sprawdzić, trzeba
było je stworzyć.
Pierwsze walki w klatceAntoni Chmielewski i Mirosław Okniński
„Fabryka mistrzów”
W wywiadzie dla Fight24.pl z maja 2009 roku Mirosław Okniński wymieniał
zawodników, których uważał za wielkie talenty. Na liście znaleźli się
między innymi Antoni Chmielewski, Grzegorz Trędowski, Łukasz Jurkowski,
Zbigniew Tyszka, Paweł Mistewicz, Adam Okniński, Paweł Nastula, Tomasz
Janiszewski, Piotr Zalewski i Jędrzej Staniszkis, a sam trener mówił wtedy
krótko:
„Mój klub jest fabryką mistrzów”.
Z takim hasłem można się spierać i można uznać je za nieskromne, ale warto
potem spojrzeć na nazwiska. Część tych ludzi zdobywała medale, część
walczyła na najważniejszych polskich galach, część została trenerami,
a niektórzy zbudowali kluby, które działają do dziś.
Grupa MMA z tamtych lat
Nie tylko znaleźć talent. Trzeba go jeszcze zbudować
Rozpoznanie talentu to dopiero początek. Trener musi mówić zawodnikowi
prawdę, także wtedy, gdy ten nie chce jej słyszeć, dobrać sposób walki do
jego warunków, znaleźć odpowiednich sparingpartnerów i przygotować plan na
konkretnego przeciwnika. Musi też wiedzieć, kiedy przycisnąć, a kiedy
odpuścić.
Po latach podobnie opisywał Mirosława Oknińskiego Szymon Kołecki. Po
wygranej z Mariuszem Pudzianowskim na gali KSW 47 mówił dziennikarzom, że
to trener ułożył plan na tę walkę i przekonał go do innego podejścia, niż
sam początkowo zakładał, a był to plan skrojony pod konkretnego przeciwnika.
Kołecki wygrał z Pudzianowskim, a wygrał też z Damianem Janikowskim.
Tę samą metodę widać było wcześniej w BJJ. Zamiast budować wszystkich
jednakowo, trzeba znaleźć najlepszą broń zawodnika i nauczyć go jej używać.
Ważenie przed walką Kołeckiego z Pudzianowskim, KSW
Metoda potwierdzona przez kolejne pokolenia
Pierwsza grupa BJJ na Gwardii zaczęła ten proces, a późniejsze pokolenia
pokazały, że nie był to przypadek.
Krzysztof Jotko współpracował z Mirosławem Oknińskim przez około sześć
lat i wszedł do UFC z zawodowym rekordem 14-0, a w największej organizacji
MMA na świecie odniósł 11 zwycięstw. Michał Oleksiejczuk współpracował
z Oknińskim przez około trzy lata i stoczył w tym czasie w UFC sześć walk,
z których cztery wygrał.
Marian Ziółkowski przez około osiem lat budował pod okiem trenera
fundament swojej kariery, a później został mistrzem KSW w wadze lekkiej.
Szymon Kołecki zaczął zawodową karierę MMA w wieku 35 lat i pod okiem
Mirosława Oknińskiego wygrał między innymi z Mariuszem Pudzianowskim
i Damianem Janikowskim oraz zdobył pasy Babilon MMA w dwóch kategoriach
wagowych.
To różni zawodnicy, o różnych charakterach i warunkach fizycznych, a łączy
ich jedna zasada: nie robić z człowieka kogoś, kim nie jest, tylko najlepszą
możliwą wersję zawodnika, którym może zostać.
Krzysztof Jotko i Mirosław Okniński w oktagonie UFC w BerlinieMichał Oleksiejczuk i Mirosław Okniński na zapleczu gali UFCSzymon Kołecki z dwoma pasami Babilon MMA
Czarny pas, dziesięć lat po pierwszym treningu
Mirosław Okniński sam też startował i zdobył pierwsze miejsce na
Mistrzostwach Europy IBJJF w kategorii Master 2, brązowe pasy, ultra heavy,
gdzie w oficjalnych wynikach reprezentował MMA Poland. 19 marca 2010 roku
otrzymał czarny pas BJJ z rąk Mario Sukaty. Na liście polskich czarnych
pasów, prowadzonej przez środowisko BJJ, figuruje jako jedenasty w kraju,
a relacja z tamtego czasu nazywała go pierwszym czarnym pasem
brazylijskiego jiu-jitsu w Warszawie.
Dziesięć lat wcześniej prowadził treningi jako niebieski pas, bo wyższych
stopni prawie nie było, a w 2010 roku sam był już czarnym pasem. Jego dawni
zawodnicy też zdobywali najwyższe stopnie, prowadzili zajęcia i tworzyli
własne zespoły, co pokazuje skalę tej zmiany lepiej niż jakiekolwiek hasło.
Mirosław Okniński, czarny pas brazylijskiego jiu-jitsu
Co wyrosło z pierwszej warszawskiej grupy
Z pierwszego środowiska związanego z Mirosławem Oknińskim wyszli zawodnicy
i trenerzy, którzy później rozwijali między innymi:
Copacabana Team Warszawa,
Dragon's Den Fight Club,
Ze Radiola Team Poland,
Unity Team Warszawa,
Piranha Grappling Team,
Academia Gorila.
Każdy z tych klubów ma własną historię i został zbudowany pracą konkretnych
ludzi, więc nie znaczy to, że wszystkie swoje sukcesy zawdzięczają jednemu
trenerowi. W wielu przypadkach ich korzenie prowadzą jednak do tej samej
maty, czyli na Gwardię Warszawa, do grupy prowadzonej przez Mirosława
Oknińskiego.
Pełną listę tych trenerów, z klubami i dorobkiem, znajdziesz na stronie
historii Akademii.
Od Gwardii do Wilanowa
Mirosław Okniński nadal prowadzi zajęcia, dziś w Akademii Sportów Walki
Wilanów przy ulicy Wiertniczej 26A w Warszawie, gdzie trenują dzieci,
początkujący, dorośli i zawodnicy przygotowujący się do startów. Nie trzeba
już szukać kaset VHS, bo wiedzy jest więcej, warunki są lepsze, a sport
poszedł mocno do przodu.
Jedno się jednak nie zmieniło. Na salę nadal może wejść człowiek, który
jeszcze niczego nie umie, a trener może zobaczyć w nim coś, czego on sam
jeszcze nie widzi. Od tego zaczyna się droga każdego zawodnika.
Grupa brazylijskiego jiu-jitsu Akademii Sportów Walki Wilanów, dzisiaj
Chcesz zacząć trenować BJJ w Warszawie?
Nie potrzebujesz doświadczenia i nie musisz być silny ani sprawny przed
pierwszym treningiem, bo właśnie po to jest trening. Przyjdź do Akademii
Sportów Walki Wilanów, zobacz, jak wyglądają zajęcia, i wejdź na matę.
Najłatwiej zacząć w grupie początkującej Akademii Sportów Walki Wilanów. Nie potrzebujesz żadnego doświadczenia, żeby wejść na matę, wystarczą regularność i chęć do nauki.