Przejdź do treści
Dołącz do Akademii już dziś! Rozpocznij swoją przygodę ze sportami walki.MMA, brazylijskie jiu-jitsu i zajęcia dla dzieci.Trzy poziomy zaawansowania, od grupy początkującej po zawodniczą.Zajęcia grupowe od poniedziałku do piątku.Wilanów, ulica Wiertnicza 26A.
Akademia sportów walki na warszawskim Wilanowie. MMA i brazylijskie jiu-jitsu dla dorosłych oraz zajęcia dla dzieci.

Nasi zawodnicy

Jedna mata, wielu mistrzów. Jak Mirosław Okniński budował BJJ w Warszawie

Grupa w gi po treningu brazylijskiego jiu-jitsu, wśród nich Mirosław Okniński w czarnym gi
  • 2 września 2000, Gwardia Warszawa
  • Sześć klubów z jednej maty
  • Czarny pas 19 marca 2010

2 września 2000 roku na Gwardii Warszawa odbył się trening brazylijskiego jiu-jitsu, który prowadził niebieski pas, bo wyższych stopni w Polsce prawie nie było. Z tej grupy wyszli ludzie, którzy zbudowali później Copacabanę, Dragon's Den, Unity Team, Piranhę i Academię Gorila. Oto opowieść o tym, jak to się zaczęło.

Talent nie przychodzi na salę z napisem na czole. Trzeba go najpierw zauważyć, potem sprawdzić, a na końcu zrobić rzecz najtrudniejszą, czyli nauczyć zawodnika pracować także wtedy, kiedy minie pierwsza fascynacja. Mirosław Okniński potrafił takich ludzi znajdować.

Jedni zostawali zawodnikami, inni zdobywali czarne pasy, a jeszcze inni zakładali własne kluby i wychowywali kolejne pokolenia. Nie wszyscy zostali pod jednym szyldem, ale wielu zaczynało na tej samej macie, na Gwardii Warszawa.

Trening w obiekcie Gwardii Warszawa, początki warszawskiego środowiska
Gwardia Warszawa. Tu zaczynało się warszawskie BJJ

Najpierw były kasety, nie tutoriale

Dziś zawodnik może obejrzeć dowolną technikę w telefonie, pojechać na seminarium z mistrzem świata, startować w zawodach prawie w każdy weekend i wybierać spośród wielu klubów BJJ w Warszawie. W latach dziewięćdziesiątych wyglądało to zupełnie inaczej, bo nie było polskiej sceny brazylijskiego jiu-jitsu ani dziesiątek czarnych pasów, a wiedzę zdobywało się z kaset VHS, zagranicznych wyjazdów i pojedynczych seminariów.

W 1993 roku Mirosław Okniński zobaczył w Niemczech pierwszą galę UFC, na której Royce Gracie wygrywał z większymi przeciwnikami techniką, jakiej większość widzów nie rozumiała. Mniejszy człowiek pokonywał tam większego, i to w prawdziwej walce, a nie w opowieści czy na pokazie.

Okniński zaczął trenować BJJ i pojechał między innymi na seminarium z brazylijskim trenerem, które w Poznaniu organizował Karol Matuszczak, jedna z najważniejszych postaci początków polskiego BJJ. Matuszczak rozwijał sportowe jiu-jitsu, a Oknińskiego interesowało także Vale Tudo, w którym chciał łączyć parter z zapasami, boksem i kickboxingiem. Zamiast pytać, który styl wygląda najlepiej, pytał, który działa.

Młody Mirosław Okniński w białym gi podczas walki w parterze na macie
Mirosław Okniński na macie, pierwsze lata brazylijskiego jiu-jitsu

2 września 2000 roku. Pierwszy trening na Gwardii

Jednym z najlepiej udokumentowanych świadectw tamtych czasów jest relacja Marka Pasierbskiego, opublikowana w 2012 roku w serwisie GrapplerINFO. Pasierbski podaje dokładną datę, 2 września 2000 roku, kiedy jako osiemnastolatek przyszedł na trening, na który zaprowadził go brat. Zajęcia odbyły się na warszawskiej Gwardii, a prowadził je Mirosław Okniński, wtedy niebieski pas BJJ. Pasierbski wspomina ten dzień jako pierwszy trening brazylijskiego jiu-jitsu w Warszawie.

Niebieski pas w roli głównego trenera może dziś dziwić, ale wtedy w całej Polsce prawie nikt nie miał wyższego stopnia. Według Pasierbskiego na początku jego kariery w kraju było nie więcej niż około dziesięciu niebieskich pasów i to były najwyższe stopnie, jakie spotykało się na matach. Nikt nie dostawał gotowego systemu szkoleniowego, więc trzeba było oglądać, próbować, sparować i poprawiać błędy.

Trener nie czekał na gotowych zawodników

Na Gwardię nie przychodzili przyszli mistrzowie z kompletem umiejętności, tylko ludzie z judo, zapasów, taekwondo, boksu i innych sportów. Jedni mieli świetną kondycję, inni byli silni, ktoś miał dobry rzut, ktoś szybko łapał parter, a jeszcze ktoś na początku przegrywał każdą walkę, ale zawsze chciał zrobić kolejny sparing. Rolą trenera było zobaczyć, na czym da się budować.

Kiedy patrzy się na zawodników rozwijanych przez Mirosława Oknińskiego, widać powtarzający się schemat: nie próbował robić z każdego takiej samej kopii. Judoka miał korzystać z judo, zapaśnik z zapasów, silny zawodnik z siły, a techniczny z techniki. Braki trzeba było poprawiać, ale bez gubienia największej broni zawodnika, dlatego najpierw szukało się tego, co ktoś robi najlepiej, a potem budowało wokół tego resztę.

Grupa w gi po treningu brazylijskiego jiu-jitsu, wśród nich Mirosław Okniński w czarnym gi
Pierwsze pokolenie warszawskiego BJJ

Marek Pasierbski. Osiemnaście lat i żadnej taryfy ulgowej

Marek Pasierbski trafił do grupy jako jeden z młodszych i lżejszych zawodników, a na sali spotykał ludzi większych od siebie i z doświadczeniem w innych sportach walki. Masą nie mógł wygrywać, więc musiał nauczyć się techniki. W pierwszym roku trenował trzy razy w tygodniu, a nowe ruchy powtarzał potem w domu z bratem, aż z czasem zaczął poddawać cięższych przeciwników.

Przez około pięć lat trenował pod okiem Mirosława Oknińskiego, a później został jednym z trenerów rozwijającej się Copacabany Warszawa. W 2006 roku zdobył złoty medal Mistrzostw Europy BJJ, rok później wygrał kategorię elity do 76 kilogramów na Mistrzostwach Polski, a w 2012 roku otrzymał czarny pas BJJ z rąk Braulia Estimy. Po latach tak mówił o początkach na Gwardii:

„Czułem, że biorę udział w czymś ważnym”.

Marek Pasierbski i Paweł Mistewicz
Marek Pasierbski i Paweł Mistewicz

Leszek Pawlęga. Od ucznia do trenera kolejnych mistrzów

Razem z Pasierbskim trenował Leszek Pawlęga. Przez kilka lat obaj nie tylko walczyli, ale też pomagali prowadzić zajęcia w klubie Mirosława Oknińskiego, a pod koniec 2005 roku przeszli do Copacabany Warszawa. Pawlęga został jednym z głównych trenerów klubu, czarny pas dostał, podobnie jak Pasierbski, z rąk Braulia Estimy i sam zaczął przygotowywać kolejnych zawodników i trenerów.

To ważna część tej historii, bo dobry trener nie wychowuje wyłącznie ludzi, którzy przez całe życie stoją za nim na wspólnym zdjęciu. Wychowuje takich, którzy potrafią pójść dalej i wziąć odpowiedzialność za własną matę.

Paweł Mistewicz. Przyszedł na drugi trening i został na lata

Na początku 2001 roku do sekcji przyszedł Paweł Mistewicz. Miał 25 lat i podobnie jak wielu ludzi z tamtego pokolenia widział wcześniej kasety z pierwszymi turniejami UFC, na których Royce Gracie przekonał go, że chce się nauczyć właśnie walki w parterze. Mistewicz wspominał, że w 2001 roku klub Mirosława Oknińskiego był jedynym klubem BJJ w Warszawie.

Na pierwszym treningu spotkał między innymi Marka Pasierbskiego, Leszka Pawlęgę i Łukasza Pawłowskiego i został poddany na kilka sposobów, ale nie zrezygnował i przyszedł znowu. W marcu 2012 roku otrzymał czarny pas BJJ z rąk Felipe Moty, a później stworzył Unity Team Warszawa. Jego historia dobrze pokazuje cechę, którą Okniński zawsze cenił u zawodników: nikt nie musi wszystkiego umieć na pierwszym treningu, ale musi chcieć przyjść na drugi.

Zbigniew Tyszka. Zawsze jeszcze jeden sparing

W warszawskiej grupie trenował też Zbigniew „Zybi” Tyszka. Paweł Mistewicz wspominał, że przez kilka lat bardzo dużo razem sparowali, a Tyszka wyróżniał się pracowitością i nie odpuszczał, bo kiedy inni kończyli, on chciał zrobić jeszcze jedną walkę.

Później stworzył w Gdyni Piranha Grappling Team, został jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich trenerów grapplingu oraz mistrzem Europy i Polski ADCC. Kolejny zawodnik z pierwszego środowiska zaczął budować własne, tym razem już nie w Warszawie, tylko na drugim końcu Polski.

Krzysztof Łukaszewicz. Od pierwszej grupy do Dragon's Den

Krzysztof Łukaszewicz zaczął trenować brazylijskie jiu-jitsu około 2003 roku i należał do pokolenia, które rozwijało się w pierwszym warszawskim środowisku BJJ. W 2010 roku założył Dragon's Den Fight Club, a dwa lata później otrzymał czarny pas z rąk Braulia Estimy, tego samego dnia co Pasierbski i Pawlęga. Zdobywał medale mistrzostw świata i Europy w grapplingu, a w klubie rozwinął też zajęcia BJJ dla dzieci, młodzieży i dorosłych.

Tak z jednej grupy powstawały kolejne kluby, z zawodników robili się trenerzy, a z treningów dla kilku zapaleńców wyrastały całe struktury szkoleniowe. Właśnie tak wygląda wpływ trenera w praktyce.

Marek Pasierbski w białym gi z czarnym pasem
Marek Pasierbski
Leszek Pawlęga siedzi pod ścianą na macie w niebieskim gi, po treningu
Leszek Pawlęga
Paweł Mistewicz w niebieskim gi na sali treningowej
Paweł Mistewicz
Zbigniew Tyszka w niebieskiej koszulce treningowej
Zbigniew Tyszka
Krzysztof Łukaszewicz w szarym gi z czarnym pasem, na tle logo klubu
Krzysztof Łukaszewicz
Marcin Polczyk z pasem mistrzowskim ADCC i Paweł Jaworski z medalem na szyi, w hali po zawodach
Marcin Polczyk i Paweł Jaworski

Z Gwardii do Brazylii

W czerwcu 2005 roku grupa zawodników poleciała do Rio de Janeiro. Byli wśród nich między innymi Paweł Mistewicz, Leszek Pawlęga, Marek Pasierbski, Szymon Pawlęga i Tomasz Rydzewski. Jeszcze kilka lat wcześniej wiedzę o BJJ zdobywali głównie z kaset i pojedynczych seminariów, a teraz trenowali dwa razy dziennie w akademii Gracie Barra i spotykali na macie zawodników światowego poziomu, wśród nich Rogera Gracie, Braulia Estimę, Nino Schembriego, Pe de Pano, Roberta „Gordo” Correę i Renato „Babalu” Sobrala.

Trening wyglądał prosto: krótka rozgrzewka, jedna lub dwie techniki, walki zadaniowe i długie sparingi, a następnego dnia wszystko od początku. Wiedza przywieziona z Brazylii trafiła potem do warszawskich klubów, bo każdy z uczestników wyjazdu przekazywał ją kolejnym zawodnikom.

Seminarium brazylijskiego jiu-jitsu z Joe Moreirą
Seminarium z Joe Moreirą. Wiedza przyjeżdżała do Polski z zewnątrz, seminarium po seminarium

Trener musi dać zawodnikowi miejsce do sprawdzenia

Samo prowadzenie treningów nie wystarcza, bo zawodnik potrzebuje walk. Musi poczuć stres, zmęczenie i odpowiedzialność za wynik, i dopiero wtedy trener widzi, co naprawdę działa. Dlatego Mirosław Okniński nie ograniczał się do prowadzenia sekcji, tylko organizował też pokazy i pierwsze walki w klatce. W 2002 roku doprowadził do oficjalnego pojedynku Grzegorza Jakubowskiego z Temistoklesem Teresiewiczem, który trwał 45 minut i zakończył się remisem.

W 2003 roku ruszył cykl MMA Polska, w którym w ciągu około 18 miesięcy odbyło się siedem edycji, a walczyli w nich między innymi Antoni Chmielewski, Michał Materla i Maciej Kawulski. Później powstała Amatorska Liga MMA, której pierwsze dwie edycje zorganizował klub Mirosława Oknińskiego na Gwardii Warszawa. Wszystko to było częścią pracy trenerskiej, bo skoro w kraju nie było miejsca, w którym zawodnicy mogliby się sprawdzić, trzeba było je stworzyć.

Archiwalne ujęcie z pierwszych walk MMA w klatce
Pierwsze walki w klatce
Antoni Chmielewski i Mirosław Okniński
Antoni Chmielewski i Mirosław Okniński

„Fabryka mistrzów”

W wywiadzie dla Fight24.pl z maja 2009 roku Mirosław Okniński wymieniał zawodników, których uważał za wielkie talenty. Na liście znaleźli się między innymi Antoni Chmielewski, Grzegorz Trędowski, Łukasz Jurkowski, Zbigniew Tyszka, Paweł Mistewicz, Adam Okniński, Paweł Nastula, Tomasz Janiszewski, Piotr Zalewski i Jędrzej Staniszkis, a sam trener mówił wtedy krótko:

„Mój klub jest fabryką mistrzów”.

Z takim hasłem można się spierać i można uznać je za nieskromne, ale warto potem spojrzeć na nazwiska. Część tych ludzi zdobywała medale, część walczyła na najważniejszych polskich galach, część została trenerami, a niektórzy zbudowali kluby, które działają do dziś.

Archiwalne zdjęcie grupowe sekcji MMA
Grupa MMA z tamtych lat

Nie tylko znaleźć talent. Trzeba go jeszcze zbudować

Rozpoznanie talentu to dopiero początek. Trener musi mówić zawodnikowi prawdę, także wtedy, gdy ten nie chce jej słyszeć, dobrać sposób walki do jego warunków, znaleźć odpowiednich sparingpartnerów i przygotować plan na konkretnego przeciwnika. Musi też wiedzieć, kiedy przycisnąć, a kiedy odpuścić.

Po latach podobnie opisywał Mirosława Oknińskiego Szymon Kołecki. Po wygranej z Mariuszem Pudzianowskim na gali KSW 47 mówił dziennikarzom, że to trener ułożył plan na tę walkę i przekonał go do innego podejścia, niż sam początkowo zakładał, a był to plan skrojony pod konkretnego przeciwnika. Kołecki wygrał z Pudzianowskim, a wygrał też z Damianem Janikowskim.

Tę samą metodę widać było wcześniej w BJJ. Zamiast budować wszystkich jednakowo, trzeba znaleźć najlepszą broń zawodnika i nauczyć go jej używać.

Ceremonia ważenia przed galą KSW, Szymon Kołecki i Mariusz Pudzianowski stoją naprzeciw kamer
Ważenie przed walką Kołeckiego z Pudzianowskim, KSW

Metoda potwierdzona przez kolejne pokolenia

Pierwsza grupa BJJ na Gwardii zaczęła ten proces, a późniejsze pokolenia pokazały, że nie był to przypadek.

Krzysztof Jotko współpracował z Mirosławem Oknińskim przez około sześć lat i wszedł do UFC z zawodowym rekordem 14-0, a w największej organizacji MMA na świecie odniósł 11 zwycięstw. Michał Oleksiejczuk współpracował z Oknińskim przez około trzy lata i stoczył w tym czasie w UFC sześć walk, z których cztery wygrał.

Marian Ziółkowski przez około osiem lat budował pod okiem trenera fundament swojej kariery, a później został mistrzem KSW w wadze lekkiej. Szymon Kołecki zaczął zawodową karierę MMA w wieku 35 lat i pod okiem Mirosława Oknińskiego wygrał między innymi z Mariuszem Pudzianowskim i Damianem Janikowskim oraz zdobył pasy Babilon MMA w dwóch kategoriach wagowych.

To różni zawodnicy, o różnych charakterach i warunkach fizycznych, a łączy ich jedna zasada: nie robić z człowieka kogoś, kim nie jest, tylko najlepszą możliwą wersję zawodnika, którym może zostać.

Krzysztof Jotko z pasem UFC w oktagonie, obok Mirosław Okniński i sztab
Krzysztof Jotko i Mirosław Okniński w oktagonie UFC w Berlinie
Michał Oleksiejczuk z narożnikiem na zapleczu gali UFC, obok Mirosław Okniński
Michał Oleksiejczuk i Mirosław Okniński na zapleczu gali UFC
Szymon Kołecki w klatce z dwoma pasami mistrzowskimi Babilon MMA, obok dwie osoby ze sztabu
Szymon Kołecki z dwoma pasami Babilon MMA

Czarny pas, dziesięć lat po pierwszym treningu

Mirosław Okniński sam też startował i zdobył pierwsze miejsce na Mistrzostwach Europy IBJJF w kategorii Master 2, brązowe pasy, ultra heavy, gdzie w oficjalnych wynikach reprezentował MMA Poland. 19 marca 2010 roku otrzymał czarny pas BJJ z rąk Mario Sukaty. Na liście polskich czarnych pasów, prowadzonej przez środowisko BJJ, figuruje jako jedenasty w kraju, a relacja z tamtego czasu nazywała go pierwszym czarnym pasem brazylijskiego jiu-jitsu w Warszawie.

Dziesięć lat wcześniej prowadził treningi jako niebieski pas, bo wyższych stopni prawie nie było, a w 2010 roku sam był już czarnym pasem. Jego dawni zawodnicy też zdobywali najwyższe stopnie, prowadzili zajęcia i tworzyli własne zespoły, co pokazuje skalę tej zmiany lepiej niż jakiekolwiek hasło.

Mirosław Okniński w czarnym gi z czarnym pasem na sali treningowej
Mirosław Okniński, czarny pas brazylijskiego jiu-jitsu

Co wyrosło z pierwszej warszawskiej grupy

Z pierwszego środowiska związanego z Mirosławem Oknińskim wyszli zawodnicy i trenerzy, którzy później rozwijali między innymi:

  • Copacabana Team Warszawa,
  • Dragon's Den Fight Club,
  • Ze Radiola Team Poland,
  • Unity Team Warszawa,
  • Piranha Grappling Team,
  • Academia Gorila.

Każdy z tych klubów ma własną historię i został zbudowany pracą konkretnych ludzi, więc nie znaczy to, że wszystkie swoje sukcesy zawdzięczają jednemu trenerowi. W wielu przypadkach ich korzenie prowadzą jednak do tej samej maty, czyli na Gwardię Warszawa, do grupy prowadzonej przez Mirosława Oknińskiego.

Pełną listę tych trenerów, z klubami i dorobkiem, znajdziesz na stronie historii Akademii.

Od Gwardii do Wilanowa

Mirosław Okniński nadal prowadzi zajęcia, dziś w Akademii Sportów Walki Wilanów przy ulicy Wiertniczej 26A w Warszawie, gdzie trenują dzieci, początkujący, dorośli i zawodnicy przygotowujący się do startów. Nie trzeba już szukać kaset VHS, bo wiedzy jest więcej, warunki są lepsze, a sport poszedł mocno do przodu.

Jedno się jednak nie zmieniło. Na salę nadal może wejść człowiek, który jeszcze niczego nie umie, a trener może zobaczyć w nim coś, czego on sam jeszcze nie widzi. Od tego zaczyna się droga każdego zawodnika.

Pełna grupa treningowa BJJ Akademii na macie
Grupa brazylijskiego jiu-jitsu Akademii Sportów Walki Wilanów, dzisiaj

Chcesz zacząć trenować BJJ w Warszawie?

Nie potrzebujesz doświadczenia i nie musisz być silny ani sprawny przed pierwszym treningiem, bo właśnie po to jest trening. Przyjdź do Akademii Sportów Walki Wilanów, zobacz, jak wyglądają zajęcia, i wejdź na matę.

Akademia Sportów Walki Wilanów, Wiertnicza 26A, Warszawa. Sprawdź grafik i umów pierwszy trening.

Chcesz rozpocząć treningi MMA lub BJJ?

Najłatwiej zacząć w grupie początkującej Akademii Sportów Walki Wilanów. Nie potrzebujesz żadnego doświadczenia, żeby wejść na matę, wystarczą regularność i chęć do nauki.

Sprawdź grafik zajęć
Wszystkie aktualności
ZajęciaWhatsApp, otwiera się w nowej karcieZadzwoń