Przejdź do treści
Dołącz do Akademii już dziś! Rozpocznij swoją przygodę ze sportami walki.MMA, brazylijskie jiu-jitsu i zajęcia dla dzieci.Trzy poziomy zaawansowania, od grupy początkującej po zawodniczą.Zajęcia grupowe od poniedziałku do piątku.Wilanów, ulica Wiertnicza 26A.
Akademia sportów walki na warszawskim Wilanowie. MMA i brazylijskie jiu-jitsu dla dorosłych oraz zajęcia dla dzieci.

Nasi zawodnicy

Od pierwszej klatki do MMA Polska. Tak Mirosław Okniński zaczął budować polskie MMA

Zawodnik stoi w klatce, wokół siatki ciasno stłoczona publiczność, w tle baner Vale Tudo
  • Pierwsza klatka od kowala
  • 45 minut bez zwycięzcy
  • Tak powstało MMA Polska

Klatkę zrobił kowal pod Warszawą, zawodników trzeba było szukać w judo, zapasach i boksie, a pierwsza walka trwała 45 minut i skończyła się bez zwycięzcy. Oto początki polskiego MMA opowiedziane przez człowieka, który je organizował.

Dziś MMA w Polsce nikogo już nie dziwi. Są wielkie gale, zawodnicy UFC, pełne hale, transmisje telewizyjne i setki klubów, a dzieci, początkujący i zawodowcy trenują na tych samych matach, gdzie klatka jest normalną częścią sportu.

Na początku niczego takiego nie było. Była za to ciekawość, było brazylijskie jiu-jitsu, były zapasy, judo, boks i kickboxing, a przede wszystkim ludzie, którzy chcieli sprawdzić, co naprawdę działa w walce. Jednym z nich był Mirosław Okniński.

Najpierw była skuteczność

Okniński znał Karola Matuszczaka ze środowiska brazylijskiego jiu-jitsu, bo spotykali się na seminariach i obozach. Matuszczak mocno rozwijał wtedy w Polsce sportowe BJJ, a Mirosław patrzył na ten temat nieco inaczej. Najbardziej interesowała go walka, w której można połączyć różne style, czyli Vale Tudo, coś, co później zaczęliśmy po prostu nazywać MMA.

Matuszczak zwracał uwagę na doświadczenia Brazylijczyków, z których wynikało, że sportowe jiu-jitsu kojarzy się dobrze, a walki w klatce mają znacznie gorszą opinię. Mirosław nie zamierzał jednak z klatki rezygnować i tłumaczy to tak:

„Zawsze interesowała mnie skuteczność. Wiedziałem, że chcę rozwijać MMA i Vale Tudo. Nieważne, jak to wtedy było odbierane.”

Od tego właśnie zaczęła się cała historia.

Jakubowski kontra Teresiewicz

Grzegorza „Jakubka” Jakubowskiego Okniński znał już ze środowiska sportów walki, więc brakowało tylko przeciwnika. Po ogłoszeniu zgłosił się Temistokles Teresiewicz, który według wspomnień Mirosława był związany z policyjnymi oddziałami antyterrorystycznymi.

Zestawienie miało przez to dodatkowy smaczek. Jakubowski przyjechał z Gdyni, a w jego otoczeniu byli ludzie ze środowiska kibiców Arki, z których część również trenowała, natomiast po drugiej stronie klatki stanął policjant. Nikt jednak nie wymyślał tej historii pod promocję gali, bo takiego marketingu jeszcze wtedy nie było. Obaj mieli po prostu wejść do klatki i sprawdzić, kto jest lepszy.

Dwaj zawodnicy stoją naprzeciw siebie w klatce, za siatką ciasno siedzi publiczność, nad nimi baner Vale Tudo
Naprzeciw siebie, w klatce

Klatkę zrobiono u kowala

Dziś profesjonalną klatkę po prostu się zamawia, ale wtedy trzeba było radzić sobie inaczej. Okniński wspomina, że pierwszą konstrukcję zrobiono u kowala pod Warszawą, prawdopodobnie w okolicach Konika, a przy organizacji pomógł Jacek Foltyn, który trenował wtedy u Mirosława.

Plan był prosty: skoro mają być walki, potrzebna jest klatka, a skoro nie da się jej kupić, trzeba ją zbudować. Foltyn miał pomóc z początkową zaliczką, ale później, jak wspomina Okniński, resztę pieniędzy trzeba było zebrać samemu. Łatwo nie było, ale klatka w końcu powstała, z grubych stalowych rur i twardej metalowej siatki, bez dzisiejszego miękkiego wykończenia.

„Było ostro. Zawodnicy mogli się o tę siatkę pokaleczyć. Dopiero później wymieniłem ją na miękką.”

Najciekawsze jest to, że według Mirosława ta konstrukcja prawdopodobnie istnieje do dziś. Ma stać w Grudziądzu, w klubie związanym z jedną z dawnych filii Teamu Okniński, i jeżeli uda się ją odnaleźć oraz potwierdzić jej pochodzenie, będzie jednym z najciekawszych materialnych śladów początków polskiego MMA.

Żółta klatka ustawiona na macie pośrodku hali sportowej, wokół rzędy białych krzeseł z publicznością
Klatka ustawiona pośrodku hali

Body Show

Pierwszą walkę pokazano podczas targów Body Show w Warszawie. Kontakt z organizatorem Mirosław nawiązał dzięki środowisku magazynu „Kulturystyka i Fitness. Sport dla Wszystkich”, a organizatorzy sami zaproponowali, żeby podczas targów zrobić pokaz nowej dyscypliny. Pokaz się odbył, bez wielkiej kampanii, bez dużych budżetów i bez telewizji.

Na targi przychodzili ludzie zainteresowani kulturystyką i sportem, którzy na widok klatki zatrzymywali się i patrzyli, co się dzieje. Mirosław szacuje, że walkę oglądało około stu osób: zawodnicy jego klubu, ludzie, którzy przyjechali z Jakubowskim, i zwykli goście targów. Nikt nie miał wtedy poczucia, że ogląda wielkie historyczne wydarzenie, bo to przyszło dopiero później.

Prawie wszystko dozwolone

Pierwsze zasady były bardzo proste. Nie było limitu czasu ani klasycznych rund, a ktoś po prostu miał wygrać. Zabronione były przede wszystkim ataki na oczy, jądra i kręgosłup, a kiedy w pewnym momencie pojawiły się uderzenia głową, Okniński przerwał tę część i uznał, że to już za dużo.

Poza tym walka była bardzo otwarta. Zamiast wymyślać sto przepisów, chciano sprawdzić, który zawodnik okaże się skuteczniejszy.

Dwaj zawodnicy walczą w parterze na macie w klatce, sędzia w koszulce Vale Tudo kuca tuż obok
Walka w parterze

45 minut i tysiąc złotych

Nagroda wynosiła tysiąc złotych i miała trafić do zwycięzcy. Kłopot w tym, że po bardzo długiej walce żaden z zawodników nie chciał się poddać, choć obaj byli już skrajnie zmęczeni. Okniński wspomina:

„Pytam jednego: poddajesz się? Nie. Pytam drugiego: poddajesz się? Nie. A widać, że już nie mają siły walczyć.”

W końcu sam podjął decyzję i ogłosił remis. Tysiąc złotych podzielono po połowie, po pięćset dla każdego. Jakubowski nie był zachwycony i według Mirosława przypominał, że zwycięzca miał przecież dostać cały tysiąc, tylko że zwycięzcy po prostu nie było.

Jedna walka to za mało

Po pierwszej walce Mirosław nie miał wątpliwości, że na jednym pojedynku nie może się skończyć.

„Walka wyszła dobrze. Powiedziałem sobie: trzeba jechać dalej. Robimy sport. Budujemy sport od początku. Sportu nie można zbudować na jednej walce, więc trzeba zrobić turniej.”

Tak narodził się pomysł MMA Polska, a sama nazwa wcale nie była efektem miesięcy pracy agencji marketingowej.

„MMA, bo robiliśmy MMA. Polska, bo to była Polska. Proste.”

Legia i Gwardia

Pierwsze turnieje organizowano w miejscach związanych z warszawskim sportem. Okniński trenował wtedy między innymi na terenach Legii w rejonie Fortów Bema i na Gwardii przy Racławickiej, i właśnie tam odbywały się też pierwsze imprezy MMA.

Organizacja opierała się przede wszystkim na ludziach z sekcji, bo nie było ani profesjonalnej firmy eventowej, ani dużego stałego zespołu.

„Jeden mógł, to pomagał. Drugi wyjechał, przychodził ktoś inny. Opierałem się na ludziach z mojej sekcji.”

Za całość odpowiadał sam Mirosław.

Kilka osób pochylonych nad stolikiem z listami startowymi i dokumentami przed turniejem
Stolik z listami startowymi

Zawodników trzeba było znaleźć

Dziś organizator gali ma do wyboru setki aktywnych zawodników MMA, a wtedy takich zawodników praktycznie nie było, więc trzeba było ich szukać w innych sportach: w BJJ, judo, zapasach, kickboxingu i boksie.

Ogłoszenia pojawiały się między innymi w „Kulturystyce i Fitness. Sport dla Wszystkich”, gdzie publikowano też relacje z pierwszych walk. Ludzie czytali gazetę, dowiadywali się, że gdzieś w Warszawie odbywają się walki, jakich wcześniej praktycznie nie było, i przyjeżdżali spróbować.

Chmielewski i Trędowski

Spośród pierwszych zawodników szczególne wrażenie zrobili na Oknińskim Antoni Chmielewski i Grzegorz Trędowski. Obaj wywodzili się z judo i obaj trafili do środowiska MMA, a ich dalsze losy dobrze pokazują realia tamtych lat. Mirosław wspomina, że jeden z nich związał swoją drogę zawodową z policją, a drugi trafił do środowiska przestępczego.

Dla Oknińskiego to ważny fragment historii nie tylko MMA, ale całego polskiego sportu przełomu lat 90. i 2000. Po zmianach ustrojowych wielu zawodników, którzy wcześniej działali w klubach resortowych i mogli liczyć na stabilne zatrudnienie, zostało praktycznie bez zaplecza. Niektórzy znaleźli miejsce w policji, a inni trafiali w znacznie gorsze środowiska.

„To były złe czasy dla sportowców. Wielu bardzo dobrych zawodników zostało zostawionych samym sobie.”

O Antonim Chmielewskim Okniński mówi krótko:

„Wyśmienity sportowiec.”

Sędzia w koszulce Vale Tudo stoi w klatce między dwoma zawodnikami po zakończonej walce
W klatce po walce

Maciej Kawulski jako zawodnik

Dziś Maciej Kawulski kojarzy się przede wszystkim jako jeden z twórców KSW, ale wcześniej sam trenował i startował. Według wspomnień Mirosława pojawił się w jego sekcji kilka miesięcy po jej uruchomieniu, mniej więcej w tym samym czasie co Łukasz „Juras” Jurkowski.

Kawulski miał doświadczenie w karate i trenował też jiu-jitsu. Okniński zapamiętał go jako zawodnika z niezłym parterem, zapasami i kopnięciami, którego największą słabością miał być boks.

„Jakby nie poszedł w organizację gal, to mógłby być naprawdę niezłym zawodnikiem.”

Kawulski startował też w turniejach organizowanych przez Oknińskiego, a Mirosław pamięta między innymi jego zwycięstwo nad Łukaszem Lesiem. Do historii tej walki jeszcze osobno wrócimy.

Budowanie zespołu trenerów

Mirosław nie udawał, że sam zna się na wszystkim. Kiedy rozwijał Vale Tudo MMA Warszawa, ściągał ludzi z różnych dyscyplin, z kickboxingu, zapasów, jiu-jitsu i judo, i budował grupę trenerów, którzy razem mieli przygotować zawodnika kompletnego. Wspomina między innymi trenerów Złotkowskiego, Kosteckiego i Stanisławskiego. Później zaczął też współpracować z Pawłem Nastulą, kiedy mistrz olimpijski przygotowywał się do startów w MMA.

To podejście stało się z czasem charakterystyczne dla Teamu Okniński. Zamiast udowadniać, że jeden styl jest najlepszy, z każdego sportu brało się to, co działa.

Pierwsze turnieje nie były wielkim biznesem

Na pierwsze imprezy przychodziło około 300 widzów. Była kasa biletowa, przy której pomagała żona Mirosława, a bilet kosztował, jak pamięta, około 50 złotych.

Wpływy wystarczały głównie na opłacenie hali, podstawową organizację i niewielkie wynagrodzenia dla zawodników. Na początku niektórzy startowali właściwie dla samej możliwości walki, a później pojawiły się stawki rzędu 500 złotych. Z takich pieniędzy nie dało się żyć jako zawodowy fighter, bo chodziło przede wszystkim o budowanie sportu i zdobywanie doświadczenia.

Zawodnik stoi przy siatce klatki po walce, tuż za nim publiczność i osoba z kamerą
Publiczność tuż za siatką

Bezpieczeństwo od początku

Walki były ostre, a przepisy znacznie bardziej otwarte niż dziś, ale Okniński podkreśla, że zabezpieczenia medycznego nie lekceważył. Na imprezach był lekarz i była karetka.

„Bałem się, że jak coś się stanie, to nie wyjdę z więzienia. Dlatego zabezpieczałem się bardzo dobrze.”

Na szczęście podczas pierwszych turniejów MMA nie wydarzyło się nic, co zmusiłoby organizatora do gwałtownej zmiany formuły, choć z czasem zasady i tak zaczęto porządkować.

Zaczynają się prawdziwe przepisy MMA

Po pierwszej, 45-minutowej walce było jasne, że turniej musi działać inaczej. Pojawiły się limity czasu i według wspomnień Mirosława walki odbywały się w formule dwóch rund po pięć minut, z możliwością dogrywki. Wprowadzono też kategorie wagowe, początkowo prawdopodobnie wzorowane częściowo na podziałach znanych z boksu, a zabronione pozostawały najbardziej niebezpieczne techniki, między innymi ataki na oczy i inne szczególnie wrażliwe miejsca.

W ten sposób MMA przestawało być pojedynczym eksperymentem i zaczynało stawać się sportem.

Sędzia? Okniński

Pierwsze walki w klatce sędziował sam Mirosław, a sędziów bocznych dobierał głównie spośród ludzi ze swojego środowiska i uczniów, którzy znali zasady i rozumieli walkę. Rozwiniętej struktury sędziowskiej polskiego MMA jeszcze nie było, więc trzeba ją było dopiero stworzyć, tak jak wszystko inne.

Sędzia w czarnej koszulce wydaje instrukcje dwóm zawodnikom przy siatce klatki, w tle publiczność
Instrukcje przed walką

Od zera

Pierwszej klatki nie dał sponsor, bo zrobił ją kowal. Pierwsi zawodnicy nie przyszli z klubów MMA, których prawie nie było, tylko z judo, zapasów, BJJ, boksu i kickboxingu. Pierwsze gale nie miały dużych budżetów, a zawodnicy czasem walczyli właściwie za samą możliwość startu.

Nie było żadnego gotowego systemu. Trzeba było stworzyć zasady, znaleźć zawodników, zorganizować halę, zabezpieczenie medyczne, sędziów i publiczność. Dlatego historia polskiego MMA zaczyna się od ludzi, którzy postanowili zrobić coś, czego wcześniej w Polsce praktycznie nie było, a wielkie hale przyszły dopiero potem. Jak mówi Mirosław Okniński:

„Po pierwszej walce wiedziałem, że trzeba iść dalej. Jedną walką sportu nie zbudujesz.”

Czytaj dalej

Osobno opisaliśmy samą pierwszą walkę w klatce: kto w niej wystąpił, jak wyglądały zasady i dlaczego skończyła się bez zwycięzcy. Znajdziesz tam też archiwalne nagranie.

Pierwsza walka w klatce i 45 minut bez zwycięzcy

Chcesz rozpocząć treningi MMA lub BJJ?

Najłatwiej zacząć w grupie początkującej Akademii Sportów Walki Wilanów. Nie potrzebujesz żadnego doświadczenia, żeby wejść na matę, wystarczą regularność i chęć do nauki.

Sprawdź grafik zajęć
Wszystkie aktualności
ZajęciaWhatsApp, otwiera się w nowej karcieZadzwoń